مهربونم سلام. نمی دونم کار درستی می کنم توی وبلاگ برات می نویسم یا نه. ولی حداقل از تنهایی در میام. کاشکی می شد دیگه دانشگاه نرم ولی خیلی دوست دارم برم. کاش خسته نمی شدم. امروز تنها خوبی که داشت این بود که زبان داشتیم. ولی من که هیچی یادم نمیاد.آخه یه کلمه ام فارسی حرف نزد.

بیشتر اعصابم به خاطر چکم خورده. وقتی فکرشو می کنم که یه برگ چک من می ره بانک و پول تو حسابم نیست دیونه می شم. اونقد سنگینه که هیچ کاریش نمی تونم بکنم. این سومین چکیه که می ره بانک ولی تو حسابم پول نیست. ولی جور می شه.

کاش می شد همیشه با هم باشیم. مهربونم تو خیلی خوبی هیچ وقت تنهام نذاشتی ولی من نامردم.در حقت بد کردم. مطمئنم برای جبران کردن بم فرصت می دی ولی چطوری جبران کنم؟ آخه من هیچ جوری نمی تونم خوشحالت کنم.

کاش این همه بزرگ نبودی. که هیچ وقت به روم نمیاری هیچ وقت تلافی نمی کنی. کاش می شد به همه ی دنیا نشونت بدم.

دوست دارم انقدر گریه کنم که بمیرم.

مهربونم دیگه برم. می رم پیش مهرداد و بعدم می رم خونه. انقدر خوابم میاد. امروز فقط بیخودی خودمو خسته کردم. نه درس خوندم نه چکم پاس شد.

بگذریم. زود بر می گردم پیشت. دوست دارم. بای.

نوشته شده در شنبه شانزدهم آبان 1388ساعت 13:0 توسط محمد| |